Shubhada Kamerkar

By | Uncategorized | No Comments

 

shubhada-300x300शुभदा “शुबी” कामेरकर
          “टवाळा आवडे विनोद” असं संत रामदास नाराजीच्या सुरात म्हणाले असले तरी आपल्याला सर्वांना टवाळक्या करायला आवडतात! “फक्त आपण टवाळक्या करतो हे इतरांना कळलेले आपल्याला आवडत नाही…” हे बोलताना शुभदाताईंनी मारलेला डोळा मला फोनवरून देखील दिसला. २०११ साली डेट्रॉइटच्या रंगमंचावर पाहिलेला त्यांचा हसरा चेहरा लगेच माझ्या डोळ्यासमोर आला. ‘उभ्या उभ्या विनोद’ हा stand up comedyचा मराठी (“सोवळा”) अवतार. दिवाळीचं पावित्र्य, मराठी माणसाची मानसिकता आणि प्रसंगाचं औचित्य यांचं भान ठेवून शुभदा कामेरकर यांनी त्यांच्या चमूसह केलेले विनोद डेट्रॉइटकरांनी अक्षरश: डोक्यावर घेतले होते …
               शुभदाताई इथे आल्या त्या अनेकांप्रमाणे लग्न करून पस्तीसेक वर्षांपूर्वी. सासर कामेरकर – म्हणजे सुलभा देशपांडे या गुणी अभिनेत्रीचे माहेर. त्याचं घर म्हणजे नाटकं करावी लागणारच! (छोट्या छोट्या वाक्यातून मिश्कीलपणा जाणवत होता). मग लग्नकार्यात, घरगुती समारंभात त्यांनी “roasting” (सभ्य टवाळकी) करायला सुरुवात केली. ती अनेकांना आवडून त्यांना निव्वळ roasting साठी आमंत्रणं येऊ  लागली. ओळखीत कोणीतरी त्यांना म्हणालं , “अगं तू नवऱ्याचीच जास्त चेष्टा करतेस”. त्याला त्याचं उत्तर: Humor begins at home!
              त्यांचे शालेय शिक्षण बालमोहन मध्ये झाले. नाटकाची आवड तिथे रुजली आणि न्यू जर्सी मध्ये फोफावली. शुभदाताई – (“अगं,  काय हे अहो जाहो लावलं आहेस? मला सगळे ‘शुबी’ म्हणतात.”) – बरं तर, शुबी व्यवसायाने  microbiologist.  ‘प्रथिनं’ या विषयावर ड्यूपॉंट या रसायनांच्या कंपनीत संशोधन करायची. दिवसभर  ते तर संध्याकाळी नाटकं. न्यू जर्सीतील काही नाटकप्रेमी मंडळींनी ‘Theatrix’ नावाची  एक संस्था काढली आहे. त्या संस्थेतर्फे ‘Western Ghat’ हा लहान मुलं व मोठी माणसं यांनी एकत्र येऊन २००५ सालच्या BMM मध्ये  कार्यक्रम  केला , तो प्रचंड गाजला आणि त्यानंतर एकाहून एक दर्जेदार नाटकं व एकांकिका करण्याचा त्यांनी चंगच बांधला.
              होता होता संक्रांत, महाराष्ट्र दिन या निमित्ताने शुबीने उभ्या उभ्या विनोद सांगून प्रेक्षकांना रिझवायचा वसा घेतला. रंगमंच  नाही, नेपथ्य नाही, प्रकाश योजना नाही, फक्त ध्वनीप्रक्षेपक. आरंभीच्या काळात  पु.ल. देशपांडे, व पु काळे यांसारख्या दिग्गजांचा विनोद इतरांपर्यंत पोचवला. पण नंतर तिच्या लक्षात आलं की  ‘सुंदर खाशी सुबक ठेंगणी’ ही कल्पना असो वा ‘का हो प्राचीला गच्ची हे यमक जुळतं का ?’ हा एका मराठी पिढीत अजरामर झालेला किस्सा असो, इथल्या मराठी समाजात तो कालांतराने  समजेनासा होतो. विनोदाची धाटणी समाजाप्रमाणे बदलत जाते; ते वेळीच उमजून तिने स्वतःच्या आयुष्यातील किस्से सांगायला सुरुवात केली, आणि प्रेक्षकांना ही मात्रा लागू पडली.
            उभ्या उभ्या विनोद म्हणजे jokes सांगणं नव्हे, एकीकडे इथे जन्मून वाढलेली, दुसरीकडे अमेरिकेत येऊन चाळीसहून अधिक वर्षं झालेली आणि त्यात भर म्हणजे नव्याने अमेरिकेत येणारी तरुण मंडळी अश्या बारा गावच्या पिढ्यांना एकाच वेळी एकाच जागी खिळवून ठेवायचं हे कठीण काम ती लीलया करते (किंवा आम्हाला प्रेक्षकांतून बघताना असे वाटते). इतकंच काय तर BMM च्या महासमुदायापुढे सुद्धा  ह्यांचा चमू बोल बोल म्हणता सभागृह हास्यकल्लोळाने दणाणून सोडतो.
          BMM च्या अनुभवाचं तर गाठोडं तिच्या पाठीशी आहे! डेट्रॉइटकर पुढच्या वर्षीसाठी सज्ज होत असताना शुबीची सगळी निरीक्षणं मोलाची आहेत, मोजकेच कार्यक्रम आणि दोन कार्यक्रमांमध्ये पुरेसा वेळ ठेवा ही तिची कळकळीची विनंती आहे.
       आता  पुढचं उद्दिष्ट काय? विनोदयात्रा चालू राहिलच पण आयुष्यात आलेले वेगवेगळे अनुभव गुंफून संवाद साधायची तिची इच्छा आहे. त्यांच्या ‘कभी ख़ुशी कभी गम’ कार्यक्रमाची आम्ही आता आतुरतेने वाट पाहत आहोत!
शब्दांकन: ज्योत्स्ना माईणकर  दिवाडकर

Atul Govande

By | Uncategorized | No Comments
    AtulGovande-300x300   “मुलाखत घेऊ का हे विचारणारी तुमची इमेल आली तर मला आधी वाटलं SPAM आहे की काय…” या त्यांच्या मिश्किल विधानाने आमच्या गप्पांना सुरुवात झाली.
       त्यांचा जन्म जमशेदपूरचा, शिक्षण व वास्तव्य पुण्यात. १९९२ साली प्रशिक्षणानिमित्त ते डेल्टा टाउ या कंपनीत आले आणि इथल्या कामाच्या पद्धतीवर खूष झाले. अमेरिकेत यायचं यापेक्षा या कंपनीत यायचं असा ध्यास त्यांनी घेतला. परंतु ती इच्छा पूर्ण होइपर्यंत १९९७ साल उजाडले. श्री. गोवंडे हाडाचे ‘हार्ड वेअर इंजिनिअर’ आहेत; CNC, Wire Cut ह्या खास ‘तांत्रिकी’ शब्दांवरून विषय मराठी मंडळावर आला. त्यांच्या पत्नीने सिमी वॅलीच्या मराठी शाळेत शिकवायला सुरुवात केली आणि तिथून दोघांची मराठी मंडळाशी अधिक मैत्री व ओळख झाली. विशिष्ट हेतू किंवा अपेक्षा न ठेवता निव्वळ आवड म्हणून त्यांनी हळूहळू गणपती, दिवाळी अश्या कार्यक्रमांत मदत केली.
       मंडळात ओळखी वाढल्या आणि एकदम बालपणीच्या नाटकवेडाला खतपाणी मिळावं अशी एक संधी चालून आली. त्या नाटकाचं नावच मुळी ‘नाटक’ होतं. त्यात गावाच्या पाटलाची भूमिका मिळाली.  हौसेखातर भाग घेतला पण अंगीचा अभिनय गुण लपून राहिला नाही. एक नाटक आंतर   – राज्य स्पर्धेपर्यंत पोचलं. त्या नाटकात ते एका मुलीच्या वडिलांची भूमिका करायचे आणि नाटकाच्या शेवटी त्यांचा मृत्यू होतो. “नाटक तिथेच संपते.  ह्या नाटकाचे एक परीक्षक होते मोहन जोशी. मी पडदा पडेपर्यंत श्वास रोखून धरला होता, आणि पडदा पडायला वेळ लागला. मी श्वास धरतो का सोडतो हे  मोहन जोशी ऐकत होते! म्हणजे परीक्षक कुठे लक्ष देतो बघा!” ही सूक्ष्म जाणीव आणि गावच्या पाटलाची भूमिका यामुळे गोवंडे यांना हेरले  स्वप्निल पागारे या नवोदित व हौशी लेखक-चित्रपटकाराने! अत्यंत गुणी व सजग कलाकारांना घेउन त्याने “कुंपण” नावाचा छोटा लघुपट प्रकाशित केला. आपण सगळेच आपल्या आयुष्याच्या ‘कुंपणाआड’ बंदिस्त होतो या आशयाचा तो चित्रपट अनेक महोत्सवांत पोचला. त्या अनुभवाने अतुलला एकदम हुरूप आला आहे आणि त्या हुरुपात त्याने एक नाटक लिहून मित्रांच्या मदतीने बसवले आहे ‘Life Rewind’.
         नाटकं व मराठी मंडळाचे व्यवहार चालू असताना “BMM इथे आणायचं का?” हा मुद्दा निघाला. “आणायचं म्हणजे काय? या  प्रश्नापासून माझी सुरुवात होती! “BMM-लॉस अँजेलिसच्या IT समितीवर त्यांची नेमणूक झाली. BMM Mobile App त्यांच्या चमूनेच तयार केले. सकारात्मक दृष्टिकोनामुळे लॉस अँजेलिस च्या BMM ने फक्त चांगले अनुभव पदरी टाकले, असं म्हणत त्यांनी एक खास आठवण सांगितली. IT समितीचे काम परिषद सुरू व्हायच्या आधी जोरदार चालते. एकदा परिषद सुरू झाली की थोडेसे स्वास्थ्य लाभते. “कमी तिथे आम्ही” या तत्वावर त्यांनी इतर आघाड्यांवर मदत करायला सुरुवात केली. भारतातून BMM साठी आलेल्या कलाकारांना बरेचदा स्थानिक व्यक्तीची जाण्यायेण्यासाठी, गावाची माहिती करून घेण्यासाठी मदत लागते. अश्या कलाकारांत एक कलाकार होता ‘राहुल सोलापूरकर’. त्याला लागल्यास मदत करायची जबाबदारी त्यांनी घेतली आणि त्याच्या रुपात त्यांना एक आयुष्यभराचा मित्र लाभला. तीच गोष्ट ‘प्रमोद कांबळे’ या प्रतिभावान चित्रकाराची. BMMच्या सजावटीत त्याचा सिंहाचा वाटा होता.
      BMM झालं, आता पुढे काय? नाटकाचे वेड स्वस्थ बसू देत नाही. असे एक नाटक वेडे संजीव कुवाडेकर!  त्यांना  इथे वाढत असलेल्या मराठी मुलांना मराठी संस्कृती व भाषा यांचा- या मातीत रुजणारा- परिचय व्हावा म्हणून नाट्यसंस्था काढावी अश्या विचारात ते आहेत. त्या कार्यात हातभार लागावा अशी त्यांची  इच्छा आहे.…
आणि तो संकल्प पुरा व्हावा अशी Team BMM -Detroit ची सदिच्छा आहे!

Subhash Gaytonde

By | Uncategorized | No Comments

subhashIt gives us great pleasure to introduce Shree. Subhash Gaitonde: an enterprising builder, avid BMM-goer, and an ardent devotee of classical music. He came to Seattle in 1970 to study architecture; a field less inhabited by immigrants even now. After working for nearly 20 years, he started his own building and developing business (www.cmcrealty.com). To quote his email signature ‘the harder he works, the luckier he gets….!’ Impressive as that is, what strikes you when you talk to him is his passion for Indian classical music. A passion that drove him to start vocal lessons from Pt. Vijay Koparkar at the age of 60! Each year, he spends a month in Pune, learning music ‘gurukul’ style. Back in the U.S.; he devotes early hours of the morning for riyaaz. Here is his journey, in his own words…

सिमेंटपासून संगीताकडे: श्री.सुभाष गायतोंडे

एक मराठी माणूस – विरोध व विनोद दोन्हीला न जुमानता – धंद्यात यशस्वी होऊ शकतो, तोही ‘गोऱ्यांच्या देशात’, यावर आपला (म्हणजे मराठी लोकांचा!) विश्वास बसायला वेळ लागतो. त्यातून तो उद्योजक गिरगावात वाढला, इथे येउन त्याने बांधकाम व्यवसायात स्वत:चे स्थान कमावले हे कळले की आपण थक्क होतो. श्री. सुभाष गायतोंडे यांचा जन्म १९४६ सालचा. घरची परिस्थिती बेताची आणि स्वातंत्र्योत्तर काळात ती सुधारण्याची शक्यता कमी होती. भारतात स्वातंत्र्य मिळालं याचा आनंद होता पण ‘पुढे काय’ हे मोठं प्रश्नचिन्ह होतं. थोड्याफार फरकाने बऱ्याच मध्यमवर्गीय तरुणांची स्थिती ‘रॉकेलसाठी रांगा, पुस्तकांना पैसे नाहीत, बसचे तिकीट परवडत नाही’ अशी होती. त्यांचे मामा त्या काळात अमेरिकेत उच्च शिक्षण घेउन स्थायिक झाले होते. मामांकडून गोष्टी ऐकून अमेरिकेविषयी उत्सुकता वाटत होती. सुबत्ता होतीच पण त्याहीपेक्षा शिक्षण आणि न्याय इथे आहे हे जाणवत होते. शेवटी सेठना व टाटा शिष्यवृत्ती, थोडेफार कर्ज यांचा आधार, महत्वाकांक्षा आणि अपार जिद्द या भांडवलावर ते १९७० साली सीएटल शहरात स्थापत्यविशारद (architect)व्हायला दाखल झाले .

त्या काळी स्थापत्य/वास्तुशास्त्र शिकायला अमेरिकेबाहेरचे विद्यार्थी कमी येत.

“पहिली काही वर्षं जड नाही का गेली तुम्हाला”? मी विचारले.
“अगं, जड काय – काही काही वेळा कात्रीत पकडल्यासारखे वाटायचे… एरवी Boeing कंपनीचे या राज्यावर साम्राज्य होते, रोजच्या वाहतुकीसाठी सुपर सॉनिक ट्रान्स्पोर्ट (SST) वापरायचं ठरत होतं, तो प्रकल्प कार्यरत झाला असता तर अनेकांची नोकरी व रोजगाराची सोय झाली असती… पण कॉंग्रेसने त्याला मोडता घातला आणि तो प्रकल्प व आजूबाजूची अर्थव्यवस्था कोलमडली. इथे राहिलो तर नोकरी नाही अन परत गेलो तर डोक्यावर कर्ज…आता काय करायचं या विचारात असताना अचानक फ्लॉरिडा राज्यात नोकरी करायची संधी चालून आली आणि मग मात्र मागे वळून पाहावं लागलं नाही.”

तिथली आव्हानं आणि अनुभव ऐकत मी त्यांच्याबरोबर सिमेंटच्या जंगलात घुसले! या क्षेत्रात देखील: स्थापत्यविशारद, विकासक, बांधकाम नियोजक आणि प्रबंधक अशी चतु:श्रेणी असते. (माझ्या ज्ञानात भर पडली!) या चारी भूमिका त्यांना हव्या होत्या. अपार मेहनत आणि शिकण्याची वृत्ती यामुळे यश मिळत गेले. तो काळ वेगळा होता भारतीयांची संख्या कमी आणि भारताविषयी ज्ञान कमी अशी इथे अवस्था होती. त्या परिस्थितीत इमारती बांधणे, सजवणे व विकणे या सारखा “थेट घरात घुसणारा” व्यवसाय करून यश मिळवणे कठीण असणार.

“पूर्वग्रह, थोडाफार वर्णद्वेष या सर्वावर तुम्ही मात कशी केलीत?”

“माझ्या सुदैवाने मला फारसे वाईट अनुभव आले नाहीत. थोडी तफावत जाणवत होती, एके ठिकाणी तर मी एकमेव श्वेतवर्णी नसलेला कर्मचारी होतो… वरच्या हुद्द्यावर जायला कठीण जातंय असं वाटत होतं. रॉस पेरोचं उदाहरण डोळ्यासमोर आलं. IBM सोडून स्वतःची कंपनी त्याने काढली. मी विचार केला आपणही तसं का करू नये?”

त्याच विचारात १९९० साली त्यांनी नोकरी सोडून स्वतःचा व्यवसाय सुरू केला: CMC Realty! एकीकडे सिग्ना (Cigna) वैद्यकीय विमा कंपनी, तर दुसरीकडे – आता काळाच्या पडद्यामागे गेलेल्या पण एके काळी देशभर चित्रफिती पुरवण्याचे काम करणारे – Blockbuster यांसाठी इमारती व संकुलं बांधणं, तसेच KCI Research & Development चा बांधकाम प्रकल्प… जागा वेगळ्या आणि आव्हानं वेगळी!

या गप्पा होऊन जवळ जवळ ३ आठवडे झाले. त्या शब्दांकित करायला वेळ लागला कारण श्री. गायतोंडे कुठल्याच चाकोरीत बसत नाहीत; त्यांच्याशी बोलताना जाणवतं की अमेरिकेवर प्रेम असणारा तो एक अस्सल भारतीय मनुष्य आहे. इथे आल्यावर त्यांनी अमेरिकन पेहेराव, रीतीरिवाज, हस्तांदोलन कसं करायचं, कसं वागायचं यावर पुस्तकं वाचली, स्वत्व न गमावता इथली संस्कृती व शिष्टाचार आत्मसात करून घ्यायचा प्रयत्न केला. सकाळी सूट-बूट तर संध्याकाळी ….

…. संध्याकाळी भारतीय बैठक (मांडी!) घालून २-३ तास तानपुरा वाजवणं आणि शास्त्रीय संगीत ऐकणं. संगीताची भूक केवळ आस्वाद घेण्यावर थांबली नाही तर तिने संगीत शिक्षणाला प्रवृत्त केले. नोकरी, संसार, व्यवसाय यात व्यस्त असताना फक्त कानसेनाची भूमिका करता येत होती. मात्र ६० व्या वर्षी त्यांनी पं. विजय कोपरकर यांच्याकडे गुरुकुल पद्धतीने ‘सा रे ग म’ चे धडे घ्यायला सुरुवात केली! गेली ८-१० वर्षं सकाळी ६ ते ८ रोज रियाज करतात. “मी तसा बहुरूपी आहे” मला हसत हसत ते म्हणाले. खरं आहे पण या बहुरूप्याची सगळीच रूपं खरी आहेत, मराठी मंडळाला योगदान करणारा, कुटुंबवत्सल आजोबा (८ वर्षाच्या नातवाकडून ते तराणा शिकत आहेत), संगीतोपासक, अमेरिकेला कर्मभूमी मानून मान व प्रेम देणारा हा बहुरूपी आहे!

सुविद्य पत्नीची साथ असल्याशिवाय हे शक्य नाही. सौ. सरिता (पूर्वाश्रमीच्या ‘सरिता धोंड’) यांनी हाफ़्किन्स संस्थेतील नोकरी व संशोधन सोडून अमेरिकेत संसार थाटला. इथे आल्यावर मुलांची ‘ममा’ या भूमिकेत पूर्ण तल्लीन झाल्या. त्याही चाकोरीबाहेरची वाट शोधत पातांजल योग शिकल्या, लोणावळ्याला जाऊन त्यात प्राविण्य मिळवले आणि आता डल्लास मध्ये रोज योग शिक्षणाचे वर्ग भरवतात. मुलं मोठी झाली, मुलगा सलिल याने व्यवसायावर स्वतःचा ठसा उमटवला आहे. काळाच्या गरजेप्रमाणे औद्योगिक व राहण्याचा जागा बांधण्याचे प्रकल्प त्याने हाती घेतले आहेत. मुलगी, लीना, वकील आहे. तिनेही जवळच संसार थाटला आहे सुभाषना, गाण्याची पट्टी आणि आयुष्याची भट्टी जमल्याची कृतार्थता बोलण्यातून जाणवत होती. सिमेंटपासून सुरांकडे चाललेला त्यांचा प्रवास असाच सफल व आनंददायी होवो ….

(शब्दांकन – ज्योत्स्ना दिवाडकर)

Themes by www.themesfreedownloader.com

www.couponslay.com